تکیه رژیم ستم شاهی بر قوای مسلح در راستای تعمیق و تحکیم سیستم

 فرد سالار و در جهت سیطره مطلق خودکامگی شخص اول مملکت  ،

 پیشگامان انقلاب بویژه بنیان گذار نظام مقدس جمهوری اسلامی حضرت

 امام خمینی(ره) را بر آن داشته بود تا در فرصت های متعدد ملت و

 مسئولان کشوری و لشکری را از خطر احیاء چنین تفکر شومی تحت

هر عنوانی مورد تذکرات مکرر قرار دهند.که واضح ترین آن در

 وصیت نامه آن حضرت آمده و به شرح زیر است:

(             وصيت‌ اكيد من‌ به‌ قواي‌ مسلح‌ آن‌ است‌ كه‌ همان‌ طور كه‌ از

 مقررات‌ نظام‌، عدم‌ دخول‌ نظامي‌ در احزاب‌ و گروهها و جبهه‌ها است‌ به‌

آن‌ عمل‌ نمايند؛ و قواي‌ مسلح‌ مطلقاً، چه‌ نظامي‌ و انتظامي‌ و پاسدار و

 بسيج‌ و غير اينها، در هيچ‌ حزب‌ و گروهي‌ وارد نشده‌ و خود را از

 بازيهاي‌ سياسي‌ دور نگه‌ دارند. در اين‌ صورت‌ مي‌توانند قدرت‌ نظامي‌

خود را حفظ‌ و از اختلافات‌ درون‌ گروهي‌ مصون‌ باشند. و بر فرماندهان‌

 لازم‌ است‌ كه‌ افراد تحت‌ فرمان‌ خود را از ورود در احزاب‌ منع‌ نمايند.

 و چون‌ انقلاب‌ از همة‌ ملت‌ و حفظ‌ آن‌ بر همگان‌ است‌، دولت‌ و ملت‌ و

 شوراي‌ دفاع‌ و مجلس‌ شوراي‌ اسلامي‌ وظيفة‌ شرعي‌ و ميهني‌ آنان‌

 است‌ كه‌ اگر قواي‌ مسلح‌، چه‌ فرماندهان‌ و طبقات‌ بالا و چه‌ طبقات‌

 بعد، برخلاف‌ مصالح‌ اسلام‌ و كشور بخواهند عملي‌ انجام‌ دهند يا در

 احزاب‌ وارد شوند كه‌ ـ بي‌اشكال‌ به‌ تباهي‌ كشيده‌ مي‌شوند ـ و يا در

 بازيهاي‌ سياسي‌ وارد شوند، از قدم‌ اول‌ با آن‌ مخالفت‌ كنند. و بر رهبر

 و شوراي‌ رهبري‌ است‌ كه‌ با قاطعيت‌ از اين‌ امر جلوگيري‌ نمايد تا كشور

 از آسيب‌ در امان‌ باشد.)

پس از رحلت حضرت امام معمولا با نزدیک شدن به هر انتخاباتی نگرانی احتمال دخالت برخی دستگاه های نظامی- انتظامی له یا علیه بر خی گروههای سیاسی درون نظام بر فضای سیاسی کشور سایه می افکند.

و با عث هشدارهایی در این زمینه از سوی رهروان صدیق راه امام و دلسوزان انقلاب می گردد که در اینجا شاهد این هشدار از سوی نوه امام آقای سید حسن خمینی می باشیم که به شرح زیر است :

(نوه بنيانگذار كبير انقلاب اسلامي ايران گفت: اگر نيروهاي نظامي بخواهند براي هميشه با دل‌هاي مردم پيوند برقرار كنند، بايد سعي كنند خود را درگير و روبه‌روي هيچ قشري از مردم قرار ندهند و با همه مثل پدر رفتار كنند.

به گزارش خبرنگار خبرگزاري دانشجويان ايران(ايسنا) حجت‌الاسلام والمسلمين سيدحسن خميني طي سخناني در جمع روحانيون عقيدتي سياسي ارتش در حرم مطهر امام خميني(ره) اظهار كرد: در آغازين روزهاي انقلاب و دفاع مقدس، ارتش همراه نيروهاي مردمي در مقابل دشمن ايستاد و مقاومت كرد و مي‌توان گفت يكي از بزرگ‌ترين عوامل متفاوت بودن ارتش جمهوري اسلامي ايران، داشتن ريشه‌ مردمي و ديني است.

وي خطاب به روحانيون حاضر گفت: قطعا حضور شما روحانيون در محيط‌هاي نظامي هم ايجادكننده پيوندي است كه اگر وجود نداشته باشد، حكومت مانند حكومت رضاشاه سقوط مي‌كند.

فرزند يادگار امام گفت: يك ملت ارتش را تنها براي روز رژه نمي‌خواهد بلكه ارتش درفشي است براي فرو كردن در چشم دشمن.

وي افزود: نيروهاي نظامي نبايد بازيچه‌ دست سياستمداران شوند؛ زيرا ورود آن‌ها به اين عرصه باعث مي‌شود كه آن‌ها مردم را از دست بدهند، تاكيد امام(ره) براي عدم ورود نظاميان به عرصه‌ سياسي نيز شايد به همين دليل بود.

نوه امام خميني(ره) اظهار كرد: وطن و خاك به ذات اصالت ندارد، بلكه مرز، جامعه اسلامي و حكومت اسلامي بودن است كه ارزش مضاعف به اين خاك مي‌دهد؛ به همين دليل اگر ارتش و ارتشي در دل با دين پيوند داشته باشند، ايستادگي‌اش چندبرابر خواهد شد.)

از نظرات خود ما را محروم نسازید

در هفته جاری شاهد تشکیل جلسه سران کشورهای حاشیه دریای مازندران

 در تهران خواهیم بود . و به احتمال قوی قدمهایی در راستای تعیین رژیم حقوقی این دریا

 در این نشست برداشته خواهد شد.که با توجه به شرایط بین المللی ایران هیچ تصمیمی در

 این شرایط نمی تواند تامین کننده منافع ملی و حتی تمامیت عرضی ما  باشد. بنابر این نفس

 بر گذاری این نشست تحت هر توجیهی که باشد به دلایل زیر زیر سوال است و امضاء هر

 قراردادی که نافی حق مالکیت و حاکمیت ایران بر 50 درصد در یای مازندران باشد از دید ملت

 نا مشروع و مردود است:

أ‌-        زیاده خواهی های استکبار جهانی از یک سو وسوء  مدیریت

 در عرصه دیپلماسی خارجی در دولت نهم از سوی دیگر با کمال تاسف کشور

 عزیزمان را در یکی از ضعیف ترین و آسیب پذیر ترین دوران تاریخی خود در عرصه

 روابط بین الملل قرار داده است

ب‌-    شرایط ویژه کشور در ارتباط با مباحث هسته ای ، اعضای نشست را جهت اعمال فشار

 و سهم خواهی بیشتر تحریک می نماید.

ت‌-    حضور طلبکارانه رئیس جمهور روسیه  در این نشست  به عنوان

 حامی ایران در شورای امنیت سازمان ملل در بحث هسته ای ، از قدرت مانور و

 چانه زنی دیپلماتهای ما به شدت می کاهد.  

 با عنایت به موارد پیش گفته و ضرورت آگاهی مردم از پیشینه تاریخی

 در یای مازندران اطلاعات جامعی از سیر تاریخی حاکمیت و مالکیت

ایران بر این دریا را که بر گرفته از سایت آریا بوم می باشد تقدیم علاقه مندان می نمایم :

                                      حقوق تاریخی ایران در دریای مازندران

دکتر هوشنگ طالع - عبدالله مرادعلی بیگی

پیش‌گفتار

می‌دانیم که تمام جهانیان دریای شمالی ایران را به نام یکی از کهن‌ترین اقوام ایرانی، یعنی «کاسپی‌ها» که در زمان باستان ساکن کرانه‌های این دریا بودند، «دریای کاسپین» می‌نامند.[1] این را نیز می‌دانیم که در طول سده‌های بسیار تا به امروز نام «مازندران» بر این دریا، بیش از هر نام دیگری به گوش فرزندان این سرزمین خوش آهنگ بوده است.

اما این را نمی‌دانیم چرا چند سالی است که تعدادی از نهادهای سیاسی، فرهنگی و آموزشی کشور به هنگام نام بردن از این دریا، به جای نام‌های ایرانی مطرح آن در ایران و جهان، از نام جعلی و مطرود «خزر» استفاده می‌کنند. حال آنکه در هیچ اثر تاریخی و جغرافیایی که از دوران باستان به دست ما رسیده هرگز از این دریا با نام خزر یاد نشده است.

از نوشته‌های «هکائتوس میلتی»(Hekataios Milesios) جغرافی نگار یونانی که قبل از هرودوت می‌زیست (کمابیش 480-546 پ.م) پیداست که این دریا به نام «دریای هیرکانی» (دریای گرگان) خوانده می‌شد.[2] گویا اول کس از میان مورخان باستان هرودوت بود که در اثر تاریخی خود آن را «دریای کاسپین) ثبت کرد.[3]

اما پس از ظهور اسلام، مورخان و جغرافی‌نگاران مسلمان که به شرح احوال تاریخی اقوام ساحل‌نشین دریای شمالی ایران پرداختند، در بیان موضع و موقعیت جغرافیایی سرزمین قلمرو هر قوم، ناچار اسامی بومی هر بخش از آب­های کرانه‌ای دریا را که از نام محل و قوم مردم ساحل‌نشین همان بخش برگرفته بودند، در آثار خود آوردند. همان گونه که امروزه ما به همان شیوه، اسامی محلی و بومی مصطلح میان ساحل‌نشینان در یک محدوده ساحلی را برای آب­های کرانه‌ی آن بخش به‌کار می‌بریم. برای مثال می‌گویم : دریای انزلی، دریای چمخاله، دریای رامسر و ... از این‌رو در عصر اسلامی و در میان مسلمانان نام‌های چندی مانند : مازندران، تبرستان، آبسکون، گرگان (هیرکانیای باستان)، گیلان، دیلم، قزوین (کاسپین) و نیز خزر و غیر آن از برای این دریا پیدا شد. چنان که گفته شد این نام‌ها در آثار این نویسندگان تنها معرف حوزه‌ی محدودی از آب‌های کرانه‌ای بود و گاه قلمرو حضور و یا اقتدار قومی را در طول ساحل مورد نظر می‌رسانید.

«خزر» هم یکی از همان چند نام و عنوانی بود که نویسندگان مسلمان به دلیل سکونت قومی بدین نام در استپ‌های مجاور کرانه‌های شمال غربی دریای شمالی ایران، بر آب‌های کرانه‌ی آن بخش از دریا داده بودند. خزرها هیچ‌گاه حضوری گسترده بر گستره‌ی آب‌های دریای شمالی ایران نداشتند. زیرا چیرگی خوی صحراگردی بر آنان، سبب پرهیزشان از دریا می‌شد. از این رو قلمرو این نام حتا در اوج اقتدار و قدرتمداری خزرها، هرگز محدوده‌ای فراتر از آب‌های کرانه‌ی میان دو سوی دهانه‌ی رود ولگا (رود اتل) تا سواحل شمال «دربند» (باب‌الابواب)، در آن سوی مرزهای ایران زمین را در برنمی‌گرفت.

گذشته از آن، طول دوران حضور خزرها در بستر تاریخ نیز چندان دراز نبود. آنان در سده­ی چهارم میلادی در منطقه­ی سفلای رود ولگا پیدا شدند و در سده­ی دهم میلادی، به انهدام گراییدند.[4] پیش از پیدا شدن خزرها در کناره‌ی رود ولگا، این سرزمین محل زیست «سکاهای آریایی» بود.

در برابر، از باستان زمان، بیش‌تر سواحل و آب‌های دریای شمالی ایران، در قلمرو تاریخی، قومی، فرهنگی، تمدنی و سرزمینی ایران قرار داشته است.

خزرها قومی وحشی، متجاوز و خون‌ریز بودند. اقوام سرزمین‌های همسایه از هجوم پی‌درپی آنان که برای غارتگری انجام می‌شد و با شقاوت و بی‌رحمی بسیار همراه بود، پیوسته در وحشت مرگ بسر می‌بردند. سرزمین‌های آبادان و پرنعمت ایران در قفقاز از آفت هجوم آنان بارها دستخوش ناامنی و ویرانی گسترده شده بود. در جنگ­های ایران و روم در عصر خسروپرویز، خزرها از متحدان اصلی رومیان در حمله به ایران بودند.[5] روس‌ها یک بار در دوران خلافت عباسیان به کمک و مساعدت خزرها پای به دریای مازندران گشودند و سواحل مازندران، گیلان و اران را به باد غارت و کشتار دادند.[6]

ایرانیان در عصر خسرو انوشیروان برای جلوگیری از یورش‌های خانمانسوز این قوم خون‌ریز، بر تنها گذرگاه طبیعی عبور این هجوم‌گران به سرزمین قفقاز، در حدفاصل کوه و دریا سدی محکم بستند و آن را «دربند» ساختند.[7] برخی به غلط ساختن این سد را به اسکندر گجستک نسبت می‌دهند و «سد سکندر»ش می‌خوانند. این سد که مرز ایران با انیران در آن منطقه بود. در عصر اسلامی نیز به دفعات مورد مرمت قرار گرفت و تا چند قرن، کار دفاع از سرزمین‌های ایرانی نشین قفقاز را برای مدافعان در برابر هجوم اقوام صحراگرد شمالی، آسان می‌کرد.