بر تمام آگاهان و آشنایان نسبی با تاریخ حیات اجتماعی ملل جهان و از جمله ایران آشکار است ، که از بدو خلقت انسان تا امروز ، همواره بشر شاهد نزاع تمام عیار ی در جبهه های( آزادی – استبداد) و(تحجر- روشنفکری) بوده است.که از نزاع هابیل و قابیل تا نزاع تفکر طالبانیزم و خرافه گرایی با دینداری روشنفکرانه در جوامع اسلامی در عصر حاضر را می توان در تایید این ادعا به شهادت گرفت.

با عنایت به این واقعیت ملموس تاریخی ، بازه زمانی سی ساله ی حیات پربرکت انقلاب شکوهمند اسلامی ملت ایران نیز نمی تواند از این قاعده مستثنی باشد،ما در این دوران پرفراز و نشیب سی ساله انقلاب به کرات شاهد بروز این نزاع تاریخی بوده ایم. همگان به خاطر داریم که در دوران دفاع مقدس دولت وقت به ریاست مهندسی جوان و روشنفکر (مهندس میر حسین موسوی)مجبور بود هم زمان در چند جبهه بجنگد. که مهمترین آنها پس از دفاع مقدس مبارزه ی با تحجر بود.من خوب به خاطر می آورم که نشریه ارگان تحجر در آن زمان چنان عرصه را بر دولت درگیر در جنگی نابرابر تنگ کرده بود که به فرمان امام راحل(ره) از ورود آن روزنامه به جبهه ها جلوگیری شد. تا باعث تضعیف روحیه ی غیور مردان مسلمان ایران زمین نگردد. آن روز ارزش تحمل دولت در مقابل نقد های بی رحمانه منتقدین آن هم در حالی که کشور درگیر جنگ بود و در شرایط اضطراری به سر می برد چندان روشن نبود.اما امروز آن ارزش به وضوح بر همگان روشن است . دفاع جانانه ی مهندس جوان ما (مهندس موسوی)درآن زمان از آزادی قلم و بیان امروز بهتر و بیشتر از هر زمان قابل درک و ستایش است.

ورود جمله ماندگار( تعطیلی فله ای مطبوعات )دراعتراض به برخورد جمعی با رسانه ها در عصر اصلاحات توسط مهندس موسوی در ادبیات سیاسی ایران خود نشان از باورهای عمیق وی به آزادی بیان و قلم دارد و همانگونه که عرض شد در سخت ترین شرایط در طول انقلاب(دوران دفاع مقدس) نیز این باور را به اثبات رسانده است.

به راستی اگر دولت امروز ایران در آن زمان و در آن شرایط اضطراری زمام امور کشور را بدست داشت آیا جامعه مطبوعاتی کشور را یکجا عامل بیگانه و مزدور اجنبی قلمداد نمی کرد.؟و آیا .....

آیا در آن شرایط اضطرار که به قول مرحوم آغاسی (ره)عرصه بر شیران عالم تنگ بود،اگر امروزی ها حاکم بر کشور بودند سرنوشت اهل قلم این مرزو بوم قابل پیش بینی بود.؟و آیا......

پرهیز مطلق رئیس دولت دفاع مقدس از استفاده ابزاری از نام شهید و مقوله خدایی شهادت که منبعث از باور عمیق ایشان به ضرورت مبارزه ی با خرافات و واپسگرایی داشت قابل ساعت ها تحلیل و بررسی است. بر هیچ کس پوشیده نیست که بخش در خور توجهی از رزمندگان و در نهایت شهدای ما بر خاسته ی از حوزه و دانشگاه بودند اما ما شاهد دفن پیکر مطهر هیچیک از این عزیزان در آن ایام در این اماکن علمی و تربیتی نبودیم. آیا نباید از عملکرد کسانی خون گریست که عزیزترین ارزشهای ملی و دینی ما را درچنین شرایطی قرار داده اندتا بدنبال آن بتوان دانشجوی ایرانی را در مقابل دفن همه ی ارزشهای انسانی در دانشگاه معرفی نمایند.براستی اینان چه اهدافی را دنبال می کنند.من به عنوان یک رزمنده که بسیاری از همرزمانم درآغوشم به پرواز درآمده اند و به عنوان یک دانشگاهی وقتی شاهد شعار دانشجویان در دانشگاه مشهد در مقابل مهندس موسوی که فریاد زدند (شهید در دانشگاه دانشجو در بازداشتگاه)بودم پشتم لرزید و آه از نهادم برآمد که به کدامین هدف این دوبال پرواز فرهنگ ایرانی را در مقابل هم قرار داده اند.؟ آیا ظلمی فاحش تر از این را می توان بر این دو سرمایه ی معنوی این ملت روا داشت.؟ فریاد اعتراض فرزندان شهدا به همراه دانشجویان عمق این کج سلیقگی ها را بیشتر نمایان می سازد.

براستی خوشبینانه ترین قضاوت را در این زمینه چه می توان جز کج اندیشی و تحجر نام نهاد. نگاه مهندس موسوی به مقوله علم و دانشگاه برگرفته ی از نگاه امام راحل (ره) است که در جایگاه علم و دانش فرمود: «مداد العلماء افضل من دماء الشهداء براي اينكه، دماء شهدا اگر چه بسيار ارزشمند است و سازنده، لكن قلمها بيشتر مي تواند سازنده باشد. و شهدا را، قلمها مي سازند »(صحيفه امام -ج 16- صفحه 227)
    

از دیگر عناصراعتقادی مهندس میر حسین موسوی که وی را از هر رقیبی برجسته تر می سازد باور قلبی ایشان به سازگاری دین و آزادی و همچنین دین و دموکراسی و جایگاه دینی رای مردم در نظام اسلامی است. برای مهندس موسوی همانقدر تضعیف جمهوریت نظام غیر قابل تحمل است که تضعیف اسلامیت آن.

اجتماع یکجای لطافت هنر ،دقت ریاضیات و محاسبات مهندسی،سیاست ورزی تئوریک و توام با تجربه های موفق و در نهایت دینداری روشنفکرانه در روح و جان مهندس اصلاحات، از وی شخصیتی ساخته است که می توان ادعا کرد که رای به او یعنی نه به تحجر و آری به آزادی است.